Hoe het begon...
Pachamama
De geboorte van Qoya T'ika


Hoe het begon... Top

Mijn eerste reis naar Peru was in augustus 1999 – een spirituele reis, waarin
we een prachtige ceremonie deden bij de Aramu Muru doorway (een Lemurische plek
en energetische poort naar andere dimensies), terwijl in Europa een zonsverduistering plaatsvond. Het land raakte me diep en voelde vertrouwd; ik wilde eigenlijk niet terug naar Nederland.
Een tweede reis in mijn eentje volgde een half jaar later met enkel een retourticket Amsterdam-Lima, de Lonely Planetgids en een houding van ‘God zegen de greep’.
In Cusco raakte ik bevriend met Fátima Sánchez, een warm, intelligent mens. Een
van de weinige vrouwen in Peru die als gids werkt en gespecialiseerd is in het
begeleiden van spirituele groepen. Een andere goede vriend werd Kike Pinto, een
muziekmens in hart en nieren, die zich inzet om de oude tempelmuziek van de Inca’s in ere te houden. Beiden zijn zeer verbonden met de oude sjamanistische tradities en ceremonies, houden zich hier actief mee bezig en hebben op dit vlak veel te bieden.
Eind september 2000 volgde een expeditie in de bergen bij het Titicacameer op
zoek naar het Klooster van de 7 Stralen, verbonden met de Witte Broederschap.
Ik heb op deze reis vooral geleerd hoe belangrijk het is (in ieder geval voor
een expeditie) om als groep te reizen en niet als een verzameling individuen.
Een zeer waardevolle levensles.
In het najaar van 2001 volgde een periode van 3 maanden om te kijken of ik Peru
ook voor langere tijd leuk zou vinden. Het is tenslotte een cultuur die compleet van die van ons verschilt. En het voelde nog steeds goed. Ondanks het gebrek aan comfort (ik miste mijn warme huis, boekwinkels en pindakaas) was het goed om de verschillen te zie en te ervaren in armoede en relatieve welvaart en wat dat met mensen doet. Ruw, ongepolijst, rommelig, warm, vriendelijk, nergens centrale verwarming in de huizen, onderhandelen over prijzen, indrukwekkende landschappen, kleurige kleding, hordes kaartverkopers en schoenpoetsertjes achter je aan tot je er simpel van wordt….. Spiritueel??? Jazeker, je leert wat spiritueel leven betekent in een harde overleefcultuur. Wat een verschil met thuis waar je een alternatieve cursus of opleiding volgt en een comfortabel verwarmd huis hebt met een gevulde koelkast en dan geneigd bent te denken dat je wel weet hoe het leven in elkaar zit.
In januari 2003 heb ik samen met een vriendin een spirituele groepsreis (logistiek) begeleid voor Karel en Caroline van Huffelen. Hierna was de beslissing snel genomen om mijn eigen 'reiswinkeltje' te starten en het was een van de beste beslissingen die ik in mijn leven genomen heb. Sinds 2003 hebben er inmiddels de nodige reizen plaatsgevonden.


Pachamama… Top

Op mijn 17-e schreef ik een werkstuk voor geschiedenis, onderwerp: de Inca’s
van Peru. Daarna nooit meer iets met Peru gedaan, totdat ik hoorde over de ’99–reis, toen moest en zou ik mee, maar geen idee waarom.
Bij aankomst in Cusco en de Heilige Vallei, liep ik te glimlachen van oor tot
oor. Het voelde vertrouwd, eigen en overweldigend. Op elke plek waar ik kwam voelde ik sterke energieën, voelde me zelf sterk en ook lichter worden. Waarom voelde ik dat in Nederland niet? Waarom zag ik hier natuurwezens en ‘thuis’ niet? Hebben we ze in Nederland niet of zijn de natuurwezens bij ons niet meer op contact met mensen gericht? Feit is dat de indiaanse bevolking van Peru nog trouw is aan haar rituelen, ‘ofrenda’s voor Pachamama’ verzorgt (offergaven aan Moeder Aarde) en zelf actief contact zoekt met de apu’s (spirits van de bergen, rivieren, meren, etc.) en zo dit contact onderhoudt. Er is een duidelijk besef van de afhankelijkheid van de mens van de natuur. Iets wat we in het Westen toch behoorlijk vergeten zijn. We hebben ons hier zeer ver ontwikkeld in geestelijk bewustzijn, weten hoe we moeten mediteren, hoe we emotioneel en mentaal in elkaar zitten, we kunnen dit analyseren en vinden het vervolgens heel lastig dit in ons dagelijks leven vorm te geven. De natuurspirits worden bij ons verwaarloosd, we zoeken geen contact en verliezen dit dus. Mensen die praten met bomen of dieren worden uitgelachen en de aarde wordt volgebouwd.
Vanuit mijn eigen belangstelling voor en actief bezig zijn in het sjamanisme
is het voor mij volkomen logisch dat Moeder Aarde een zeer belangrijke rol speelt in onze spirituele ontwikkeling. We hebben letterlijk aarde-energie nodig om onze geestelijke verworvenheden te integreren in ons lichaam en vorm te geven in onze dagelijks leven. De spirits wachten erop ons te kunnen helpen.


De geboorte van Qoya T'ika… Top

In het boek ‘De Terugkeer van de Inca’ van Elizabeth Jenkins wordt uitgelegd
dat de naam Inca niet alleen bedoeld is om een volk aan te duiden, maar ook de
titel is van de koning/hogepriester (dit was een dubbelfunctie) en de evenknie
van het Christusbewustzijn. Inca betekent letterlijk ‘Kind van de Zon’ of Zoon
van God. (NB. met de Zon wordt niet onze fysieke zon bedoeld, maar de centrale
zon van ons zonnestelsel.)
Qoya is de vrouwelijke tegenhanger van de Inca, zijn koningin/hogepriesteres.
Het bestond in oude tijden niet dat het rijk bestuurd werd door enkel een koning of een koningin. Het moest altijd een paar zijn, een Heilig Paar, in het quechua een ’yanantin’, en meestal waren het ook tweelingzielen. Deze mensen vervulden op rituele wijze de samenvoeging van het mannelijke en vrouwelijke principe. Great Spirit, Goddelijke inspiratie die zich samenvoegt met Pachamama, Moeder Aarde, de Godin. Momenteel staan wij aan het begin van het Aquariustijdperk, het tijdperk van de Waterman. Een symbool van de Waterman is de Engel of de Mens, dus niet man of vrouw, maar mens, die kosmisch water/kennis uitgiet over de aarde. De bedoeling van dit tijdperk is dat ieder mens de mannelijke en vrouwelijke polen in zichzelf integreert en compleet wordt. Van hieruit kan de stap worden gemaakt naar het Goddelijke niveau, waarin wij verantwoordelijke medescheppers zijn.
Momenteel is er een steeds grotere belangstelling voor Atlantis, Mu en Lemurië
en ook in combinatie met interesse in de Andes. Niet zo gek als je weet dat het
Titicacameer ontstaan is tijdens een van de laatste cataclysmen, waarbij Lemurië verdween en delen van deze beschaving zich via Tiahuanaco (Bolivia) in en om het meer vestigden onder aanvoering van Lord Meru en zijn tweelingziel Arama Mara.
In het Lemurische tijdperk vond de splitsing plaats van androgyne wezens in mannen en vrouwen. Het is niet helemaal duidelijk of de Lords Meru nog een androgyn wezen was of al gesplitst. Feit is dat deze entiteit volledig begrip had van het Wezen van Creatie en voor het harmoniseren van de energie in het rijk gebruik maakten van de Solar Disc, de Gouden Zonneschijf die in contact staat met de centrale Zon.
Het zoeken naar evenwicht, heelheid en inzicht in de aard van hoe wij onze werkelijkheid creëren groeit bij individuen, maar heeft nog een lange weg te gaan in de maatschappij als geheel. Er is nog steeds een dringend tekort aan input van vrouwelijke kwaliteiten (bij mannen én vrouwen). In mijn persoonlijke ontwikkeling is dit een rode draad geweest en dat is het nog. Mijn wens is om hier op een vriendelijke, ont-moeten-de, creatieve, intuïtieve en speelse manier wat mee te doen in mijn werk en reizen.
Qoya is dus quechua voor koningin/priesteres en staat voor aards en spiritueel
vrouwelijk leiderschap. T´ika betekent bloem en staat voor organische groei, schoonheid, natuur.
Qoya T´ika is de bedrijfsnaam waaronder ik, Helma Derksen, mijn reizen en activiteiten organiseer.

Top